SUNSHINE (Indie, Rock)

foto: Radek Brousil

foto: Radek Brousil

Sunshine (Suns, Sunz) to czeska, indie rockowa grupa powstała w 1994 roku w mieście Tabor. Członkowie poznali się w sklepie muzycznym „Archys”, gdzie wszyscy pracowali. Pierwotnie w skład zespołu wchodzili: wokalista i gitarzysta Karel Buriánek (Kay), perkusista Daniel Bláha (Dan) oraz basista Mátry.

Chłopcy wspólnie tworzyli muzykę oraz skupiali się na tym aby grać jak najwięcej koncertów nie tylko w Czechach ale również zagranicą. Początkowo inspiracją dla Sunshine była hardcorowa muzyka, która powstawała w południowej części Stanów Zjednoczonych (San Diego, Santa Cruz, Los Angeles).

W 1995 roku grupie udało się nawiązać współpracę z szanowaną wytwórnią Day After. Właściciel wytwórni Míroslav Pátý od początku wiedział, że ma do czynienia z grupą reprezentującą wysoki poziom dlatego też dołożył wszelkich starań aby nagrania Sunshine trafiły do wielu wydawnictw muzycznych na całym świecie.

Rok później wydali demo pt: „Nice songs from the shadow under room”. Znalazło się na nim osiem piosenek, utrzymanych w hardcorowym klimacie z silnie zarysowanym gitarowym brzmieniem. Demo była na tyle dobre, że pozwoliło grupie wyjechać na pierwsze, trwające ponad dwa miesiące tourne po Europie.

1797156_10153017557427195_1183114816_nPodczas jednego z koncertów w Niemczech, zostali dostrzeżeni przez amerykańskiego szefa wytwórni GSL Sonnego Kaya, który po zapoznaniu się z dotychczasową twórczością zespołu postanowił licencjonować ich debiutancką płytę „Hysterical stereo Loops, Beasts And Bloody Lips” w USA.

Płyta wydana na początku 1998 roku w odróżnieniu od demo osadzona była w klimacie post punkowym. Bazę stanowił twardszy gitarowy sound sprytnie połączony z instrumentami klawiszowymi i o wiele bardziej niż dotychczas emocjonalnym wokalem Kaya.

Już pierwsza piosenka pt: „Elektra Boogie” bardzo wysoko stawia poprzeczkę. Kolejne piosenki tylko utwierdzają w przekonaniu, że mamy do czynienia z zupełnie nową jakością grupy Sunshine.

Pod koniec roku Sonny Kay zorganizował dla Suns pierwszą amerykańską trasę koncertową w którą udali się wspólnie z pozostałymi zespołami z jego stajni. Początkowo nie zarabiali wielkich pieniędzy. Głównym celem było rozwijanie umiejętności oraz poszerzanie horyzontów muzycznych. Za oceanem udało im się zdobyć szereg pochlebnych opinii głównie za sprawą niesamowicie energetycznych występów.

Kiedy zagranicą stawali się coraz bardziej popularni w Czechach nie mogli wypracować sobie stabilnej pozycji. W środowiskach muzycznych, rozgorzała dyskusja czy są to bohaterowie czy zdrajcy. W związku z tym zastanawiano się czy w ogóle grać ich muzykę. Zdania były podzielone.

1779576_10153017604572195_500573337_nW 1999 roku wydali drugą płytę pod intrygującym tytułem: „Velvet suicide”. Ten zbiór 11 piosenek był o wiele bardziej wyważony i dojrzały w odróżnieniu od tych pochodzących z poprzednich krążków. Na płycie zauważalne jest delikatne nawiązanie do muzyki popowej. Elementami dominującymi pozostają jednak nadal: post punkowy styl, brawurowy, gitarowy sound oraz pierwsze eksperymenty z elektroniką. Niewątpliwie najbardziej zapadającym w pamięć utworem jest tytułowy „Velvet Suicide”, który fani uznali za jeden z najlepszych kawałków kiedykolwiek nagranych przez zespół. Sam Kay twierdzi, że ta piosenka jest dla zespołu przełomowa. Dlatego też do dnia dzisiejszego jest stałym elementem praktycznie każdego koncertowego set listu. Płyta została wydana również w Polsce przez oficynę Antena Krzyku. Zaowocowało to kilkoma artykułami oraz recenzjami opublikowanymi na polskich stronach internetowych poświęconych muzyce alternatywnej.

W roku 2000 piosenka pt: „Streamlined”, wydana na wspólnym EP z amerykańską grupą At the Drive-In stała się częścią sound tracku do  amerykańskiego horroru „Blair Witch 2”.

Po sporym sukcesie płyty „Velvet suicide” Suns udali się w kolejną europejską trasę koncertową. Po powrocie rozpoczęli prace nad trzecim studyjnym albumem, który ukończyli w roku 2001.

1624222_10153017612652195_88586765_nAlbum „Necromanece” był ostatnim nagranym pod skrzydłami wytwórni „Day After”. Słuchając go ma się wrażenie, że po wielu latach poszukiwań Sunshine nareszcie odnaleźli swój własny styl i kierunek w jakim mieli podążać. Większość utworów zgromadzonych na płycie chociaż utrzymana w klimacie dynamicznym momentami odkrywa swoje mroczne i tajemnicze oblicze. Przewijają się w niej skrajne emocje z jednej strony energia z drugiej zaś nostalgia. W połączeniu z przejmującymi tekstami sprawia, że jest niesamowicie intrygująca dla słuchacza.

W roku 2002 grupę opuścił gitarzysta Mátry. W tym samym momencie do zespołu dołączył basista Michal Šťastný zwany Amákiem. Rok później kolejnym członkiem Suns został gitarzysta Jiří Kouba.  W nowym składzie Sunshine nabrali zdecydowanej świeżości, oryginalności i motywacji do dalszej pracy.

W 2004 roku nawiązali współpracę z amerykańską wytwórnią Custard Records, która umożliwiła im prace w studiach nagraniowych w Los Angeles.

1620239_10153017621992195_1101892011_nProfesjonalny sprzęt oraz dostęp do wielu nowinek technicznych zaowocowały kolejnym albumem „Moonshower and Razorblades”, wydanym na początku 2005 roku. Producentami płyty stali się popularna piosenkarka i producentka Linda Perry oraz Bernd Burgdorf, znany min. ze współpracy z Pink czy Green Day.

Przed wydaniem pełnej wersji płyty w marcu 2004 roku na rynku angielskim ukazało się EP „Electric, Kill! Kill!” , będące swoistym teaserem albumu. Znalazły się na nim dwie piosenki : „Victim is another name for lover” i „Vampire’s Dance Hall” w wersjach oryginalnych , piosenka „Thru Magnetic Fields” pochodząca z płyty „Necromance” oraz remixy utworów: „Lower Than Low” i „What You’ve Got”.

Płyta „Moonshower and Razorblades”  w opinii ekspertów muzycznych jest jeszcze lepsza niż poprzednie. Widoczne są na niej zmiany poczynione przede wszystkim w kierunku koncepcyjnym.  Całkowicie odstąpiono od post punkowego brzmienia i postawiono na wyraźniej zarysowaną linię melodyczną,  ostrzejsze, gitarowe riffy oraz wprowadzenie jeszcze większej ilości, innowacyjnych elementów elektronicznych.

Wsłuchując się w pierwsze nuty kawałka „What You’re Got” otwierającego płytę wyobraźnia zostaje wyraźnie pobudzona.

Sporą dawką energetyczną jest piosnka „Victim is Another Name for Lover”, do której powstał jeden z najciekawszych teledysków zespołu.

W pamięci niewątpliwie pozostaje kompozycja o oryginalnym tytule „Miss Kkarma Kkoma”, którą cechuje wysublimowany tekst oraz genialne brzmienie gitar szczególnie dostrzegalne w refrenie. Obyczaje łagodzi natomiast ballada „Victoria’s Secret Blackmail, która należy do najbardziej melancholijnych piosenek na płycie. Video do tej piosenki wyreżyserował Jan Kalvoda, laureat prestiżowej nagrody Young Director Awards 2004 wręczanej na festiwalu reklamy w Cannes.

Godna wyróżnienia jest również „Neon Religion” nagrana wspólnie z popularnym, angielskim raperem Trickym. Podsumowując, Sunshine na płycie „Moonshower and Rezorblades” potwierdzili swój ogromny potencjał zarówno muzyczny jak i twórczy dorzucając do niego szczyptę świeżości i innowacyjności. Po sukcesie odniesionym w USA, grupa powróciła do kraju, gdzie została licencjonowana płyta „Moonshower and Razorblades”.

W tym samym momencie rozpoczęło się wielkie zainteresowanie zespołem. Wszystkie media rozpisywały się o fenomenie Sunshine oraz popularności odniesionej za oceanem. Był to przełomowy moment, w którym Sunshine po wielu latach nareszcie zostali docenieni w Czechach.

W listopadzie 2005 roku Suns udali się w kolejną, europejską trasę koncertową tym razem z amerykańską grupą Alkaline Trio. Podczas 16 intensywnych dni zagrali 14 koncertów głównie w Anglii. Nie zabrakło również Francji i Niemiec. Podczas całej trasy Sunshine zobaczyło ok. 20 tysięcy widzów co jest naprawdę imponującym wynikiem. Największym koncertem był występ w legendarnej, londyńskiej hali Brixton Academy. W czerwcu 2006 wystąpili jako support przed zespołem Depeche Mode podczas koncertu na stadionie Inter w Bratysławie.

1624177_10153017630887195_1717497940_nWiosną 2007 roku ukazał się piąty studyjny album Sunshine. Prace nad płytą „Dreamer” trwały cztery miesiące. Początkowo odbywały się w studiach nagraniowych w Pradze oraz kilku innych, czeskich miastach. Ostateczny kształt płycie nadano w Londynie i Los Angeles. Ponownie do współpracy zaangażowano Bernda Burgdorfa, ale także grupę A Gun Called Tension, Steva Revittema (znanego ze współpracy z Beastie Boys czy The Rapture) oraz Jamese Cooka – frontman brytyjskiego zespołu Nemo. Po pięciu płytach będących mieszanką hardcoru, punku, rocka oraz muzyki tanecznej i elektronicznej Sunshine postanowili całkowicie zmienić klimat stawiając na lekkie nawiązanie do muzyki popowej. Płyta powstała trochę na przekór krytykom, którzy zarzucali zespołowi , że nie potrafi stworzyć piosenek, które posiadałyby cechy potencjalnych hitów. Pomimo usilnych starań płyta nie przebiła się jednak na rynkach amerykańskim i angielskim. To czego nie udało się osiągnąć zagranicą powiodło się w Czechach. Jedenaście przebojowych utworów zrobiło wrażenie na czeskich fanach. Szczególnie do gustu przypadła piosenka pt. „Top! Top! The Radio“ posiadająca dynamiczny rytm i chwytliwy refren z przekornym tekstem„Bang, Bang”. Ciekawostką jest fakt, że utwór ten powstawał w domowym studio a na płycie znalazła się surowa wersja demo. To właśnie do „Top! Top! The Radio” nakręcono promujący cała płytę, zabawny teledysk, w którym motywem przewodnim stały się pluszowe króliki.

Cztery dni przed oficjalnym wydaniem płyty Suns umożliwili fanom zapoznanie się z materiałem umieszczając wszystkie, jedenaście piosenek na swoim oficjalnym profilu na portalu myspace. Przez kilka pierwszych godzin z tej możliwości skorzystało ponad 16 000 internautów. Całą promocję płyty oraz trasy koncertowej z nią związanej oparto na królikach. Czeskiemu turne nadano nazwę „Who will Raise The Rabbit”.

Piosenkami wartymi polecenia są niewątpliwie: „Days will Never Be The Same” (do, której powstał kolejny teledysk), „The Fear”, „Ghetto” oraz zupełnie niedoceniona „Keith Avenue 9 PM”.

Rok 2007 był dla Sunshine bardzo udany. Oprócz zdobycia dużej liczby nowych fanów, nominacji do nagrody Akropolis Live Music Awards w kategorii najlepszy występ Rock & Pop zostali również uznani przez muzyczną telewizję Óčko najlepszą czeską grupą 2007 roku. Wisienką na torcie było japońskie mini turne promujące wydaną tam przez wytwórnie Fabtone Records płytę „Dreamer”. Suns zagrali dwa koncerty w Tokio. Pierwszy w legendarnym klubie Liquid Room, drugi w Sinjuku Marz.

W roku 2008 decyzję o opuszczeniu grupy podjął basista Amák, który jednak dalej współpracował z zespołem ale już tylko jako producent. Jego miejsce zajął Pavel Litvaj (Tvzex) znany z indie-punkowej kapeli Scissorhands. Po zmianach personalnych Sunshine rozstali się z wytwórnią Universal i podpisali umowę X Production.

1655029_10153017638882195_581095816_nNa początku 2009 roku chłopcy wyjechali do Berlina, gdzie w studio Nuphobia pracowali nad kolejnym albumem. Na jesieni płyta „MGKK Telepathy” była gotowa. Tym razem płytę cechuje melodyjność, świeżość i żywiołowość widoczne praktycznie w każdym utworze. Brzmienie gitarowe dotychczas charakterystyczne dla Suns sprytnie ukryto pod szeregiem urozmaiceń elektronicznych.

Ballada „New Manifesto” z przyjemnym tekstem to najspokojniejszy element „MGKK Telapathy” kolejne piosenki takie jak: „Moon Rats”, „Venom” czy zamykająca album „Tokyo Bassiline” nie pozwalają ustać w miejscu. Swoistym fenomenem jest utwór „Dance Fast Die Young” nasycony elektroniką, i niesamowitym tempem co sprawia, że jest jakby trochę psychodeliczny.

Piosenka „K.I.D.S (Kidz In Da Streetz)” otwierająca album to mix futurystycznych dźwięków, zabawa z wokalem oraz chwytliwy refren obok, którego nie da się przejść obojętnie.

Płyta spotkała się z szeregiem pozytywnych opinii w Czechach. Portale muzyczne prześcigały się w recenzjach. Wszystkie jednak pozostały zgodne, że Sunshine to grupa podążająca z biegiem czasu, sprytnie mieszająca różne style muzyczne a płyta „MGKK Telepathy” jest niewątpliwie kolejnym sukcesem na ich koncie.

1899138_10153017656142195_827878270_nJapońska wytwórnia Fabtone Records zdecydowała się wydać ją również u siebie. Tamtejsi fani oprócz podstawowej wersji płyty (10 utworów) otrzymali bonus w postaci trzech remixów przygotowanych przez tokijską grupę GARI. oraz dj-a Kiyoshi Sugo.

Tradycyjnie już na kolejny album grupy trzeba było czekać dwa lata. Tak się jakoś złożyło, że od 2005 roku Sunshine wypuszcza na rynek nowy album precyzyjnie co dwa lata. „Karmageddon” jest szóstą studyjną płytą Susnhine. przygotowaną pod szyldem wytworni Sony Music. Produkcją zajął się Dušan Neuwerth (Tata Bojs, Vypsana fixa). Nowy materiał powstawał w Pradze i w berlińskim studio zaprzyjaźnionego z grupą od wielu lat Phila Freeborna. Mixami i masteringiem zajął się ponownie Bernd Burgdorf. Płyta ta jest zdecydowanie najbardziej dojrzałą w całym dorobku zespołu. W odróżnieniu od „Dreamer“ i „MGKK Telepathy“ ponownie postawiono na gitarowe brzmienie oraz skupiono się na tym aby linie melodyczne stanowiły podstawę. Warto wspomnieć też o świetnych tekstach oraz stopniowym budowaniu napięcia. Energetyczne piosenki przeplatają się z tymi melancholijnymi.

W rytmicznych piosenkach „Today (Is Not The Day)” oraz „The Echoes” słychać podobieństwa do The Cure z początku lat 80-tych.

„NFNY” oraz „Astrogen Nostalgia”, wprowadzające słuchacza w błogi stan to coś czego Sunshine nie serwowali na wcześniejszych krążkach.

Najbardziej żywiołowymi propozycjami są: „Poltergeist” oraz tytułowy „Karmageddon”.

Fanom najbardziej do gustu przypadła jednak piosenka „ The Night Is On Fire” , do której powstał teledysk wyreżyserowany przez Jarka Plouhara.

Płytę zamyka utwór „We Carry a Third World Briefcase” nagrany wspólnie z legendarnym kalifornijskim muzykiem Justinem Pearsonem. Kawałek ten utrzymany w mocno hardcorowym klimacie nawiązuje do stylu reprezentowanego przez Suns na początku istnienia.

Albumem „Karmageddon” grupa Sunshine pokazała, że nawet w subtelniejszym wydaniu jest po prostu rewelacyjna.

Kolejne dwa lata to dla Sunshine szereg koncertów i festiwali. W sierpniu 2013 roku zakończyli bogatą trasę koncertową nazwaną „Back To The Roots”, będącą swoistym podsumowaniem prawie 20 letniej kariery zespołu.  Podczas koncertów wchodzących w jej skład grupa oprócz nowych piosenek grała również te starsze pochodzące z ery Velvet Suicide czy Moonshower and Rezorblades.

Drugą część 2013 roku Suns we współpracy z AD ROOM oraz reżyserem Jiřím Marshalem spędzili na przygotowaniach filmu dokumentalnego przedstawiającym szereg dotychczas niepublikowanych materiałów związanych z długą historią zespołu. Produkcja zawiera między innymi zapiski z bogatej ogólnoświatowej trasy koncertowej uzupełnione o wypowiedzi obecnych i byłych członków grupy. Premiera dokumentu odbyła się 23.10.2013 roku w praskim klubie Lucerna Music Bar. Następnie zespół przez ponad dwa miesiące prezentował dokument w wielu czeskich miastach.

Na ogromny sukces kapeli Sunshine odniesiony zarówno w Czechach jak i zagranicą złożyło się kilka czynników. Oprócz rewelacyjnej muzyki jaką z powodzeniem już od tylu lat tworzą decydujący był również chwytliwy image, oryginalny i kreatywny desing oprawy (stosowany w bookletach i plakatach promocyjnych), mocne brzmienie gitarowe, ale przede wszystkim charyzmatyczny wokalista Kay Buriánek ze swoim intrygującym, surowym głosem i specyficznym stylem bycia. Te wszystkie atuty gwarantują Sunshine kolejne lata aktywnego grania pełne sukcesów i nowych wyzwań.

A.n.č.

Kilka utworów zespołu Sunshine możecie posłuchać i ściągnać tutaj.